آب و هوا



 



تازه های سایت



پربیننده ترین

کد مطلب: 25118
تاریخ انتشار: 1393/04/23 - 10:43
کودکان مناطق جنگ زده با اسباب بازی هایی از جنس سلاح های جنگی، امروز در حال تکرار همان صحنه هایی هستند که دیروز شاهد آن بوده اند…

گاهی میزان خشونت به حدی می‌رسد که هیچ انسانی قادر به واکنش نشان ندادن در برابر آن‌ نیست. فرقی نمی‌کند که چه کسی باشی و در چه رسانه‌ای کار کنی. حتی اگر در رسانه‌ای کار می‌کنی که حق انتشار حقایق را در آن نداری، می‌توانی در صفحه شخصی رسانه‌ اجتماعی‌ات این جنایات را منعکس کنی. این جنایات میتواند از ظلم به یک حیوان شروع شده و به جنایات جنگی ختم گردد و به زعم بنده جنگ بین انسانها بدترین نوع خشونت است که در آن جان هزاران نفر ستانده شده و کودکان و زنان بیشترین صدمه و آسیب را می بینند.

فراموش نکنیم، کودکان مناطق جنگ زده با اسباب بازی هایی از جنس سلاح های جنگی، امروز در حال تکرار همان صحنه هایی هستند که دیروز شاهد آن بوده اند.

سدروت، نزدیک‌ترین شهر اسرائیل به غزه است و به طور مرتب هدف موشک‌های پرتاب شده از نوار غزه قرار می‌گیرد.

یکی از خانم‌های اسراییلی در سدروت، می گوید: «حالا دیگه از تلویزیون نمی‌بینیم بلکه زنده و در جلوی چشممان اتفاق می افتد. تقصیر خود حماس است. حالا اونا بمب می‌خورند، تنها راه‌حل همین است. باید پاکساری شوند و اونجا را رها کنند… آره.. من کمی فاشیستم.»

«آلن سورنسن» از اسراییلی هایی عکس گرفته که با هر بمب که به غزه فرود می آید دست و سوت می زنند. واقعیتی که به نوعی در آن سوی ماجرا در غزه نیز ساری و جاری ست. 

بنده نه آدم سیاسی هستم و نه اهل علم سیاسی ولی اینجا میخواهم از انسانیت سخن بگویم که در دنیای امروز هر روز کمرنگ تر از دیروز شده است. این درست که جنگ است و در آن هر دو سوی مناقشه اقدام به بمباران و کشتار می کند لیک در این بین جان صدها و هزاران مرد و زن و کودک است که به راحتی ستانده می شود؛ هر دو طرف با هر عقیده و دیدگاهیکه دارند، زمانیکه شاهد بارش آتش بر سر هم وطنشان هستند شروع به مقابله به مثل می نمایند. بی تردید انسانیت در زیر چکمه های این خودخواهی و تمامیت خواهی ها خرد و نابود می گردد.

به امید روزی که واژه ای به نام مرز نداشته و شاهد یکپارچگی ملل دنیا باشیم. انسانها نیز به دور از هر گونه برتری جویی و خشونت و اعتقادات خانمان سوز در کنار یکدیگر بزیند.



نظرات کاربران

با عرض سلام وخسته نباشید. خیلی ممنون بابت این وبلاگ ومتن های زیبایی که میگذارید
امیدوارم یه روزی برسه که آدما با تعجب به این خشونت ها نگاه کنن .
جنگ و کشتار چقدر وحشتناک از ابتدای تاریخ عده ای بخاطر قدرت و زور به بقیه حمله کردند و کشتند و چه جمله زیبایی ای کاش روزی برسه که مرزی وجود نداشته باشه
اگه میدونستیم چی از این دنیا میخوایم اشکی نبود همیشه تفاوت هست ولی نباید باعث ظلم بشه امیدوارم نوشته هایی به این خوبی بتونه حامی مظلومین باشه ممنون
متن زیبا و تاثیرگذاری بود ! ممنون
به قول ویکتور هوگو کاش زمانی برسه که وسایل جنگی را در موزه ها بگذارند و انسان ها با تعجب به آن به عنوان سلاحی برای کشتار انسان ها بنگرند
سلام. ممنوووونم از متن زیبات
متن عالی و قابل تامل بود. ممنونم از شما


نظر شما